Mijn Moment 2016

‘Wear one hat’ zei ze stellig. Ik liet de opmerking van mijn TCM-diëtiste rustig tot me doordringen. ‘Wat bedoel je precies?’ sputterde ik tegen. ‘Nou, dat je slechts één doel stelt en verder nergens een probleem van maakt’… ‘wat er ook gebeurt’. ‘Wat er ook gebeurt?’… echo ik zachtjes. ‘Precies … het gaat niet om wat je wel of niet mag eten, het gaat niet om een minimum aantal kilometers wandelen per dag … het gaat zelfs niet om afslanken; het enige doel is de harmonie te herstellen binnen jouw systeem’.

Doorgaan met het lezen van “Mijn Moment 2016”

Sporen in de lucht (4)

Natuurlijk, het is een nostalgisch plaatje, dit gezicht op het luchtspoor in Rotterdam, ergens begin 1900. Het is een tijd waarin mensen nog op straat stil staan, om een gesprek te voeren, om zich heen te kijken, elkaar te begroeten of een gedachte te ontwikkelen midden op straat. Er is nog weinig verkeer. Een enkele auto, een paard en wagen, handkarren, fietsers en vooral veel voetgangers, wandelaars dus. Dat alles impliceert een ander ritme: als iets vandaag niet afkomt dan is er morgen weer een dag.

Doorgaan met het lezen van “Sporen in de lucht (4)”

Sporen in de lucht (2)

Als kind draag je ongewild de bewijzen van je oorsprong met je mee. De buurt waar je woont huisvest families uit een bepaalde categorie, een code met een bestedingspatroon, een kledingsmaak en een gedragswijze die daar bij past. Dat is een teken, een karakter dat plotseling kan veranderen in een stigma, een stempel of een brandmerk. Zo wordt je, als een stuk fruit op de markt, in de hand genomen, gewogen en te licht bevonden of goedgekeurd en aangemerkt als één van ons, of anders. Ik behoorde tot die andere soort. Dwars, eigenzinnig, tegendraads, en dus afwijkend. Alleen intimi met goede bedoelingen kregen een andere kant te zien.

Doorgaan met het lezen van “Sporen in de lucht (2)”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑